نقش والدین در حساس شدن به نشانه های اختلال در خودماندگی

نقش والدین در حساس شدن به نشانه های اختلال در خودماندگی

در خودماندگی

والدین به ویژه مادر از همان ابتدای تولد، رفتارهای عجیب و غریبی را در فرزندشان مشاهده می کنند.

این قبیل گزارش ها حاکی از این است که نوزادان در خودمانده کم گریه می کنند, به اطراف خود واکنشی نشان نمی دهند و به محرک های خارجی توجه ندارند.

وقتی این گونه نوزدان را در آغوش می گیرند حالت سیخ شدن و یا شل شدن دارند.
گاهی به کودکان درخودمانده می گویند ” بچه های خوب! ” زیرا که حالت بی قراری و نا آرامی ندارند و می توانند خود را ساعت ها مشغول نگه دارند(وارد, ۱۹۸۹).

منبع: کتاب در خودماندگی و مشکلات ارتباطی/ ترجمه دکتر احمد به پژوه

çanakkale escort konya escort balıkesir escort çorum escort bornova escort beylikdüzü escort bayan diyarbakır escort
کمک به اتیسم